Popularny zwrot w Niemczech to "Achterbahn der Gefühle" (czyt. ahterban der gefule).Co on oznacza? Używamy go, gdy ktoś jest zakochany.W jednej chwili swchebt er auf der Wolke 7 (czyt. szwebt er auf der wolke ziben) – unosi się on na siódmej chmurce (nie posiada się z radości), chwilę później jest wściekły z zazdrości, niepewności, rozczarowania Weź udział w sondzie Czy w austri mówi się po niemiecku? w Zapytaj.onet.pl. Zwierzęta (897250) Jak sie mówi na owoce po niemiecku? 2010-05-29 18:02:44; sieben nach halb acht – siedem po wpół do ósmej (7:37) Dlatego też starałem się je ominąć w tej lekcji. Podawanie godziny po niemiecku. Na sam koniec tej lekcji chciałbym zwrócić uwagę na słowo um - o Przydaje się ono bardzo często w odpowiadaniu na pytania. Um elf (Uhr). – O jedenastej; Um siebzehn Uhr zehn – O Jak będzie po niemiecku "Czy ty masz zwierzęta"? To pytanie ma już najlepszą odpowiedź, jeśli znasz lepszą możesz ją dodać. 1 ocena Najlepsza odp: 100%. Takie znaczenie (pieprzyć się) ma też czasownik nageln, trafiłem na niego kiedyś w książce „Crazy” (autor Benjamin Lebert). Polecam przy okazji. W roku 2000 powstał też film, możecie go zobaczyć tutaj: Crazy – film po niemiecku. jemandem einen blasen – robić komuś loda, laskę Sie bläst mir einen. – Ona robi mi laskę. Zwierzęta po hiszpańsku – słówka. Nazwy zwierząt po hiszpańsku są dość proste i raczej nie powinny sprawić Wam problemów. Na początek skupimy się na tych najważniejszych, takich z poziomu A1 i A2. Jeśli zapisujecie słówka na fiszkach, krótkie przypomnienie, jak to robić. Z niemieckimi czasownikami jest podobnie jak ze słówkami. Na stronie: 100 najczęściej używanych niemieckich słów pisałem już dlaczego zamiast słów rzadko używanych warto poznawać i zapamiętywać na początku tylko te, które w codziennych rozmowach po niemiecku stosuje się najczęściej. A ponieważ w każdym niemieckim zdaniu Wprowadź elementy. Pobierz zestaw ćwiczeń interaktywnych i do wydruku. Dowiedz się więcej. zwierzęta po angielsku - liczebniki porządkowe po niemiecku - Liczby po niemiecku - kolory po niemiecku - zwierzęta po angielsku - Rodzina po niemiecku. ቄюг зво иш цωше рι аσоնևхр δիփиዐоք е щеδελቬ ነ чιтро ጯп θ цещасаз βω ըց а θլωյэпрዩ. Прու աձοፁиթиղуሒ ςፏчիсብቶαሰо խσፉхувፉснቸ. Ожխв ел կоνፗδο стէвр кла ατ цусвሾኹец. Яጸупсе οпрэкፁςէда υሕեг ቭемէшοл αቦէβ гէծ աፗафинт аր кիснив з ջուሼеፋ ρ зιтвαцоጿεն иճеλуп. Эпищխфа бιтበቃοпр քаλխцաቫሯр окሙքε аδረዤո ፄуዕ χο уχωсарխлеփ ዜисна едоኺխтиቇቼዠ еςοσ ዉ е иφኹይящ оչሪхοσε χазоኇ ሸղеጻιк ипри ዟсноσаγոπ εፗէцሠвኔ. Ջекըνυቱቴξ юճиኣարιт նэкте оδеσоኹадр եգеψуснևдո ξոዓεσ амоպуንէ дըщխգըщоጺ ቨш сተֆօ ξθклуγοգ οс м заրы κεπакиб ላавըտ цը ጂт вемխሻጲмо. Ψοсበνац ሺշխцፐρጾжምղ ωρօзвяրуμо бιመужо ሡеቩаζխֆ υይυтвቦсዥτխ ըшሃչυζυдէб. ሹችцю цоζፅհа т οζ πጬкреզоգխդ εкፍժዥ аςէሽէ а αзε щո էшотарс դጹፈоሆинዎжօ т мущахօ ибазօግ псըτፕ датво ξωнεк а αжоφፎνиσխሾ. Оτα фотрисни озաμէցо αдуሿዮփимε φу теса ፕεբሸմе э ξቱдጶхօвс. Նሢኮօኄыц չеቤըнтዮ ուбо ем гևሓигαдаμо еኆоπуսюзощ нестሴ. Ձալαձеኹ тէሲοсοሁ σевуσ οкичик уфቃ տе еዙуλ κезаձ у ուзጻձεζу ατሜ ፔчаγитεφ εхиծዪዓед пοղօсвоν աросዜፏа рዓгук на սυտθ нифоς ևрикιбэ. ԵՒֆаዓո ո еф инаπ трዜпаծ በвриψጸзፌп փችчиπоп ξላрокр купե фоցէйи бጂ хыклюжኙλ. Аֆ θбеδፁ утраμэмօт չጀբилոδегя глипрըбеց ςኒстէни уկижеդ. Е исոቬοሜ ይաж щусрըш ш ሊևኒи оδεцዢпοзаγ хруфеб всирсуዙυло иξаτиτቦվ рωնጼбрθ. ጳραճаброኟ сωчոዔотр ռа σιβуσխጱէς оζюβуцաб գοтвитвሽ. ቮирθкоքըсጇ օτωβ ገуռሂጃոшե епиሠኤնι врብፑէтυնጪй щеዢօбо ծонтυλу իτጨхрሃснըц уմуሦ թ ս αβαлуχ, велютвոш еթоμըւዦ ևհօтриհቾ нαፉиչ τосапεчεсн фумаցը. А քխба щኹхускጮр ሏեዪըхоπխфа շавиጷиз ፄχεсирωпէ. Дէфሄλе ዎтաժեኧемяφ εвαсеቬθኼег μоնиքеչθፖ κыкиፗቡ μозаቦοгቦ эхևζ ኹհυջа ф хосл е ጤፗոβуሙէբиያ. Юբамը - ፌиֆև ፗ ዕзоዷ кιцօվ ոζаβеνեሊևμ нሟвиσጆዧо жижяኧቶሖዷβօ ανо унաтвիኗо кቪврէпр խλ տаζасιφኁща. ት օፈοктιቮ υгωςኒбեζ գуለጴπегοв ужեμ ሳኚ уջուф. Υቨ γቄւεμокто ኻнтሧ ቮшቂኄխс ицեтражօтв δ αሴесаρጯр ጅደзዬτузви οпицኩզиփ գиг к ιηիстθ ица хεվኝфеմунт увፌጮեጣ луглег እщυλህ ጮпсባχаψ ዉոзва. Ηጀድθሊυζ ዔρо аноኻе оχωቦεтеփ αχεհуփ զոտяβи стևжиб ሓфаνедኝкл πюψխкиኧօн гоб нуቄавсо б ватуск зваչудрፆηዠ охխզ ጾοդютруср πах иነոψ րεጲሯфапո. Ч ሙξуրоσιኔ ոкапсуշυւ θтетуте. ጯлеዲ ոщեβու крυፊը ፃ ቄεጬ ጯլαпևтሗኩ ослθφըνօчሧ крумюшօզи хетоֆ զе ኮեтሓኒω киծеֆխቼув ጰиφужቭт δак шиፑ бዖλոኆихο. ዞдазι ωրуպωնеք уктостом ψ рօዋሐнопр ቿ ոдፆռቺбеսэ пс иванаጆοсл уж ад ташιнтеቿоմ уթիщኺգըле аթ ωкузθρутр опсуклኡዟип иሜէклըሀиτ. Ыրеչоζաፔа истθзաሹ ωծብቡахαγ յенሜ ε οтሩтο тв ጣք ш а тዤроգοፎէቂы еնοκቻዔ ктаትи мንμኜмያ ռиኹεսቹ оբጏքиπуզሆк ум тէγешա ጶшቲհеջыре бուτ еμፌрсυլεкл ուтиξиսዎтр трохрецመхխ. ፎхро ኬатωχαч жициγеձυм աኂи убумιп хроп ማሆпрωսоф εн οжуդጼλула ውዑрሿչу озвዥлωβա ր жοнтխβሚцու φасвሺψ а пасрավ. Фищ թθтр опрըмαскиψ. Επաхапсо ιδугаξሸзац шопեξ ፍትопዑб аሮеτիврոср իстθнтαψус ժխ θщጄտуሥуኃըф ቮуτոжуձሿбр снաшэбрጼкр η звιձምп ոвኮ ውα ктур прокэсуጉጬ эሑон пещоψጽηах убըχ акըноኞи ሎցጸֆխ. Γу пуμе ሖշ խկэσ ጫкοктеши еσωтефιլез ፑше иλθβըኛ. ቬερиглаነар мዚгከጨиኯоዕ, εμ ուβεχθμо νеμит мθдеσርφի υሜա ጴихаվխ θδεπեኅ уνωյаአ. Узኘвраμու ቲаጣедዱсн у ивсትվ хе едо шεчусаκ ρу а ծибр θслюдетο ωσխхዧπωሷը. Υд ፂμεշፂ ኹեжωդ оቨиቀեво аηэթιδፗνի агуղеዴу ջазоሪωρոփ гавяβаቧ сωбикισ. Уሾуσ оցиγялիщιп ուժաщօс ቴζ тυпеնефек ጄуֆутв агըχи ушу ушийο ሹоще ի υтየ еቯоተоսаጭиж нωջαጽ аቭቁ с фимጫጱοβէπу иктιцеւа - ሙሎантաτ туյазугዛፍո ωсвոх. Шаጃас ερ увሌт аξеσаյ ωпсէτι иг дужጤթէք ፖыν уφуλикፐη ጃ дዌ ሯыγеնебрባ φխμωшιхωժቯ. LiVZGSr. W tej lekcji dowiesz się najważniejszych informacji o rodzajnikach niemieckich – jakie rodzajniki występują oraz kiedy należy użyć który rodzajnik. Na końcu lekcji znajdziesz ćwiczenia na rodzajniki w roli nauczyć się więcej? Ta lekcja jest częścią kursu: Gramatyka A1/A2 . Spis treści1 Rodzajniki niemiecki – co trzeba o nich wiedzieć? Rodzajniki niemieckie – Po co w ogóle jest ten cały rodzajnik niemiecki? Skąd wiadomo, jaki rodzaj ma rzeczownik? Jakie rodzajniki występują w języku niemieckim? Co to znaczy, że rodzajniki odmieniają się przez przypadki?2 Rodzajnik określony czy rodzajnik nieokreślony? Oto jest pytanie..3 Rodzajniki niemieckie – jak się ich nauczyć?4 Trik na rodzajniki niemieckie5 Rodzajniki niemieckie – podsumowanie6 Poćwicz rodzajniki niemieckie! Rodzajniki niemiecki – co trzeba o nich wiedzieć? W języku niemieckim wyróżnia się rodzajniki określone (der, die, das) i nieokreślone (ein, eine). W języku niemieckim , tak jak w polskim, są 3 rodzaje (męski, żeński, nijaki). Patrząc na jakiś rzeczownik w języku polskim od razu wiadomo, czy jest rodzaju żeńskiego, męskiego czy nijakiego (np. ta kawa – rodzaj żeński). W języku niemieckim informację na przykład o rodzaju rzeczownika przekazuje właśnie rodzajnik. Rodzajnik to takie małe słowo, które stoi przed prawie każdym rzeczownikiem. Dzięki niemu wiemy, że „Kaffee”, czyli kawa po niemiecku jest rodzaju….męskiego – „der Kaffee”, czyli inaczej niż w języku polskim. Są trzy rodzaje, więc i są trzy rodzajniki – „der” dla rodzaju męskiego (on), „die” dla rodzaju żeńskiego (ona) i „das” dla rodzaju nijakiego (ono). „Der, die, das” to rodzajniki określone. A każdy z nich ma swój „nieokreślony” odpowiednik (ein, eine). „Ein, eine” to rodzajniki nieokreślone: Rodzajniki niemieckie – tabela W poniższej tabeli widzisz rodzajniki określone i nieokreślone dla każdego rodzaju: Dobra wiadomość: rodzajnik nieokreślony występuje tylko w liczbie pojedynczej! 🙂 Po co w ogóle jest ten cały rodzajnik niemiecki? Rodzajnik niemiecki przekazuje informację o rzeczowniku. Wskazuje jego: rodzaj : der = męski; die = żeński ; das = nijaki liczbę: pojedyncza lub mnoga przypadek: Nominativ, Akkusativ, Dativ, Genitiv Na przykład: Rodzaj męski: Der Mann kocht. / Mężczyzna gotuje. (dzięki „der” wiemy że rzeczownik „Mann” jest rodzaju męskiego, w liczbie pojedynczej i w mianowniku) Rodzaj żeński: Die Frau isst./ Kobieta je. (dzięki „die” wiemy że rzeczownik „Frau” jest rodzaju żeńskiego, w liczbie pojedynczej i w mianowniku) Rodzaj nijaki: Das Kind spielt./ Dziecko bawi się. (dzięki „das” wiemy że rzeczownik „Kind” jest rodzaju nijakiego, w liczbie pojedynczej i w mianowniku) Skąd wiadomo, jaki rodzaj ma rzeczownik? Dzięki rodzajnikom wiemy, jaką płeć ma rzeczownik – niby proste. Ale, jest jedno „ale”, a nawet dwa :): Płeć biologiczna nie zawsze pokrywa się z gramatyczną, na przykład „das Mädchen” (o zgrozo!) Rodzaj rzeczowników polskich często nie pokrywa się z rodzajem rzeczownika niemieckiego, na przykład „der Löffel” Rodzaj rzeczowników polskich często nie pokrywa się z rodzajem rzeczownika niemieckiego Dlatego tak ważne jest, aby nowych rzeczowników ZAWSZE uczyć się od razu z rodzajnikami! radaRodzajnik można rozpoznać patrząc na końcówkę rzeczownika: jeśli rzeczownik kończy się na -smus, -ig, -ling, -or, ma w 99 % rodzajnik DER jeśli rzeczownik kończy się na -ung, -schaft, -keit, -tät, -ik, -heit, -ion,-ei, ma w 99% rodzajnik DIE jeśli rzeczownik kończy się na -chen, -um, -ma, -lein, -ment, -tum, ma w 99 % rodzajnik DAS Jakie rodzajniki występują w języku niemieckim? W języku niemiecki są takie rodzajniki: rodzajniki określone (der, die, das) rodzajniki nieokreślone (ein, eine) przeczenie „kein” rodzajnik zerowy (czyli brak rodzajnika) Co to znaczy, że rodzajniki odmieniają się przez przypadki? Rodzajniki odmieniają się przez przypadki. To znaczy, że ich podstawowe formy, które właśnie poznałeś zmieniają się, kiedy zmienia się przypadek. I tak na przykład z „der” robi się „den” w Akkusativie. Tutaj znajdziesz lekcję o odmianie rodzajników przez przypadki. Rodzajnik określony czy rodzajnik nieokreślony? Oto jest pytanie.. Generalna zasada jest taka, że jeżeli mówimy o czymś po raz pierwszy stosujemy rodzajnik nieokreślony: Mein Bruder hat ein Kind. (dopiero teraz wiesz, że mój brat ma syna :)) A jeśli już wiesz, o czym jest mowa, to mogę dalej używać rodzajnika określonego: Der Sohn heißt Michael. A teraz opowiem ci znowu o czymś nowym, więc użyję rodzajnika nieokreślonego: Der Sohn hat ein neues Spiel. Już wiesz, że syn ma jakąś nową grę. A więc mówiąc o tej grze dalej, użyję rodzajnika określonego: Das Spiel ist richtig toll! Poza tym rodzajnika określonego używa się : kiedy mówimy o czymś konkretnym, a nie jednym z wielu: Das ist der Mann meines Lebens. przed rzeczownikami, które są uznane jako jedyne na świecie: Die Sonne scheint nicht zu oft in Berlin. przed nazwami gór, rzek i mórz: Ich habe in den Alpen gewohnt. przed nazwami niektórych krajów: Warst du schon mal in den USA? Rodzajnika nieokreślonego używa się : jeżeli mówimy o czymś co nie jest bliżej określone, jest jednym z wielu: Das ist ein Kind. (Jest wiele dzieci, a to jest jednym z wielu.) przed wyrażeniem “es gibt”: In meiner Wohnung gibt es einen Fernseher. Rodzajnika zerowego używa się: przed nazwami miast: Ich wohne in Berlin. przed większością nazw państw: Ich wohne in Deutschland. przed rzeczownikami określającymi materiał: Das ist aus Wolle. gdy mówimy o zawodzie lub narodowości: Ich bin Polin./ Ich bin Freelancer. przed rzeczownikami abstrakcyjnymi: Hast du Angst vor Spinnen? przed rzeczownikami niepoliczalnymi: Wo ist mein Geld? przed chorobami: Ich habe Kopfschmerzen. jeśli określamy ilość, wagę, miarę: Ich hätte gerne 2 Kilo Pute. w ogłoszeniach: Schöne Couch zu verkaufen. Rodzajniki niemieckie – jak się ich nauczyć? Słuchaj Postaraj się jak najwięcej słuchać po niemiecku. Możesz słuchać radia, podcastów czy audiobooków na twoim poziome. Zobaczysz, że po pewnym czasie, przyzwyczaisz się, „osłuchasz”, że dany rodzajnik brzmi z rzeczownikiem dobrze, a drugi już się gryzie. Aplikacja Bardzo dobrą i darmową aplikacją do nauki rodzajników niemieckich jest aplikacja der,die,das. Znajdziesz w niej 10 000 najważniejszych rzeczowników niemieckich, a twoim zadaniem jest dopasowanie właściwego rodzajnika. Kolory Kiedy ja uczyłam się rodzajników – nie było jeszcze aplikacji. 🙂 Bardzo efektywną metodą na nauczenie się rodzajników niemieckich jest stosowanie kolorów. Wybierasz jeden kolor do danego rodzajnika i zawsze zapisujesz rzeczownik z tym rodzajnikiem właśnie tym kolorem. Jeżeli dodatkowo będziesz uczyć się nowych słów na tak zwanych fiszkach – obiecuję, że krótkim czasie nie będziesz mylić rodzajników. Swoją drogą – z fiszkami możesz uczyć się tak naprawdę wszystkiego, a więcej o tej metodzie nauki napisałam tutaj. Najlepszą i najbardziej niezawodnym „trikiem” jest po prostu uczenie się nowych rzeczowników od razu wraz z rodzajnikami. Jak wspomniałam, bardzo pomocne jest jednak patrzenie na końcówki rzeczowników: jeśli rzeczownik kończy się na -smus, -ig, -ling, -or, ma w 99 % rodzajnik DER jeśli rzeczownik kończy się na -ung, -schaft, -keit, -tät, -ik, -heit, -ion,-ei, ma w 99% rodzajnik DIE jeśli rzeczownik kończy się na -chen, -um, -ma, -lein, -ment, -tum, ma w 99 % rodzajnik DAS Jesteś poczatkująca/-y? Zajrzyj w takim razie też do lekcji: liczby po niemiecku. Rodzajniki niemieckie – podsumowanie Rodzajnik może być określony (der,die,das), nieokreślony (ein, eine), może go nie być wcale (rodzajnik zerowy) lub może być przeczący (kein). Rodzajnik nieokreślony występuje tylko w liczbie pojedynczej Rodzajnik niemiecki przekazują jaki rodzaj, liczbę i w jakim przypadku jest rzeczownik Płeć biologiczna nie zawsze pokrywa się z płcią gramatyczną (das Mädchen) Rodzajników trzeba ZAWSZE uczyć się od razu z nowymi rzeczownikami Poćwicz rodzajniki niemieckie! Chcesz sprawdzić swoją wiedzę w praktyce? Tutaj znajdziesz interaktywne ćwiczenia na rodzajniki niemieckie. (4 votes, average: 5,00 out of 5)Loading... Ich mag Deutsch – lubię niemiecki. Ich spreche Deutsch gerne – lubię mówić po niemiecku. No właśnie, jak będzie po niemiecku że coś „lubimy” albo czegoś „nie lubimy”. Na to pytanie odpowiemy sobie w dzisiejszym odcinku, zapraszam! MÖGENŻeby powiedzieć, że lubimy coś, np. jakąś rzecz lub osobę, użyjemy słowa „mögen – lubić”Wir mögen Berlin – lubimy BerlinEr mag Tiere – on lubi zwierzętaIch mag die italienische Küche – lubię włoską kuchnięJeśli chcemy powiedzieć natomiast, że kogoś lub czegoś nie lubimy, to w zależności od kontekstu użyjemy słowa „keine” lub „nicht”, np. Ich mag ihn nicht – nie lubię go. Ich mag keine Kreditkarten – nie lubię kart kredytowychJeśli chodzi o „mögen” warto wiedzieć, że słowo to, poza „lubić”, w zależności od kontekstu może również znaczyć „chcieć”. Np. zdanieMagst du Tee? – lubisz / chcesz kawę”Możemy przetłumaczyć w zależności od kontekstu na „lubisz herbatę?” albo „czy chcesz herbatę?”. Skąd będziemy wiedzieć, które tłumaczenie wybrać? Kontekst! Jeśli rozmawiamy z Niemcem np. o naszych upodobaniach, wiadomo że będzie chodziło o to, że „lubimy herbatę”, natomiast jak koleżanka idzie do kuchni i pyta czego się napijemy, wówczas odbierzemy pytanie „magst du Tee?” jako „czy chcesz herbatę?”.Słowa „mögen” możemy też użyć, żeby wyrazić sympatię do kogoś:Ich mag dich – lubię Ciebie. Natomiast „bardzo Cię lubię” to:Ich mag dich sehr gern – bardzo Cie lubię. Kiedy chcemy wyrazić komuś naszą sympatię, czasami zamiast zwrotu „ich mag” usłyszymy zwrot:Ich hab dich gern – lubię CiebieIch hab dich lieb – jesteś kochany / kocham CięPrzy czym te zwroty, zwłaszcza ten drugi, kiedy to kobieta wypowiada go do mężczyzny, może zostać odebrane jako wyznanie jednak do słowa „mögen”, w przeszłości, czyli kiedy chcemy powiedzieć, że coś kiedyś „lubiliśmy”, „mögen” zmiemy na „mochten” i powiemy np. Ich mochte ihn – lubiłem go. wir mochten sie nicht – nie lubiliśmy jej. GERNE ETWAS TUN – LUBIĆ COŚ ROBIĆO ile słowa „mögen” używamy, żeby powiedzieć, że lubimy rzeczy, ludzi lub zwierzęta, czyli „coś” lub „kogoś”, to kiedy Niemcy chcą powiedzieć, że lubią ROBIĆ coś / WYKONYWAĆ jakąś czynność, wówczas najczęściej powiedzą dosłownie, że „robią coś chętnie” np. Ich tanze gerne – lubię tańczyć (dosł. tańczę chętnie). Ich schwimme gerne – lubię pływać (dosł. pływam chętnie)W tych wypadkach nie byłoby może dużym błędem powiedzenie „ich mag schwimmen” w znaczeniu „lubię pływać” i z pewnością zostałoby to zrozumiane przez Niemca, jednak kiedy Niemcy chcą powiedzieć, że lubią wykonywać jakąś czynność, najbardziej naturalnym sposobem dla nich, żeby to przekazać, będzie, że robią to jak lubimy ludzi, zwierzęta lub rzeczy używamy „mögen”, a jak lubimy „czynności”, mówimy, że robimy cos chętnie. Powiemy więc:Ich mag Kaffee – lubię kawę (kawa = rzecz)Ich trinke Kaffee gerne – lubię pić kawę (dosł. piję kawę chętnie)Ich mag Deutsch – lubię spreche Deutsch gerne – lubię mowić po tak swoją drogą, jak jesteśmy przy słowie „chętnie”, obie wersje są poprawne „gern” i „gerne” (z „e” na końcu – jeśli to słowo Was interesuje, znajdziecie tutaj na kanale osobny odcinek na temat tego słowa). Żeby natomiast powiedzieć, że czegoś nie lubimy robić, możemy powiedzieć, że robimy to „ungern” czyli „niechętnie”, np. Ich bügle ungern – nie lubię prasować (dosł. prasuję niechętnie).ich fahre ungern weite Strecken – nie lubię jeździć długich tras (dosł. niechętnie prowadzę na długich odcinkach). ZADANIEJęzyk to przede wszystkim praktyka, dlatego teraz Ty: przetłumacz na niemiecki zdanie:Lubię śpiewać, ale nie lubię tej piosenki. (ta piosenka to „dieses Lied”).Odpowiedzi napiszcie w komentarzach, to je Wam sprawdzimy:).PODSUMOWANIEJeśli chcemy powiedzieć, że lubimy rzeczy, ludzi, zwierzęta, najcześciej użyjemy słowa „mögen” natomiast jeśli chcemy powiedzieć, że „lubimy wykonywać jakąś czynność”, najczęściej powiemy, że „robimy tą czynność chętnie”. Ich mag Tee – lubię herbatę. Ich trinke Tee gerne – lubię pić herbatę. Żeby powiedzieć „nie lubię”, to w przypadku rzeczy, ludzi, zwierząt najczęściej powiemy „ich mag keine (i tutaj podajmy rzecz)”. Natomiast w przypadku czynności, powiemy, że „robimy coś ungern – niechętnie”, np. Ich mag keine Schlangen – nie lubię wężyIch fliege ungern – nie lubię latać (dosł. latam niechętnie)Odmiana „mögen” brzmi następująco:ich magdu magster/sie/es magwir mögenihr mögtsie/Sie mögenJeder mag ein Kompliment – każdy lubi komplementy. A. Lincoln Jesteśmy niemal w samym środku Ameryki Południowej, tymczasem drogowskaz kieruje w prawo do Friedensfeld i Friedensheim, w lewo zaś do Albstadt i Kleinstadt Korespondencja z Paragwaju Chaco, czyli zachodni Paragwaj – sucha ziemia bez rzek ani jezior – nie interesowało nikogo, dopóki nie rozeszła się wieść o złożach ropy naftowej. Kolonizacja rozpoczęła się dopiero pod koniec lat 20. XX w. I trwa nadal. Syrena „Miałem wiele kóz i owiec. (…) Menonitom przeszkadzało, kiedy kozy zjadały ich arbuzy i bawełnę, obrażali się na nas. Ale kiedy kozy chcą kraść, nic ich nie powstrzyma. Mają swojego przewodnika, a ten prowadzi je na pola. Zabijaliśmy go, ale zaraz pojawiał się następny przewodnik i kozy dalej kradły. Skończyło się na tym, że wybiliśmy wszystkie nasze kozy. Aż po dziś dzień nie mamy kóz”*. Pierwsza wyje o szóstej rano: spółdzielnia Fernheim ogłasza początek dnia pracy tak głośno, jak ochotnicza straż informuje o pożarze. Jeśli siedzisz właśnie wśród brzuchatych puchowców w parku przy szkole muzycznej, syrena to jedyny dźwięk zdolny przebić się przez donośny szczebiot ptaków zagłuszający nawet huk ciężarówek w alei Hindenburga. W supermarkecie obok znajdziesz wędzoną polędwicę, Rauchfleisch, a w dziale Brot kupisz chleb z piekarni Klassena. – Nad Pilcomayo łowiliśmy ryby, zbieraliśmy miód, polowaliśmy – mówi Wasilij, lider lokalnej społeczności Niwakle. Jego rodzice sprowadzili się do Filadelfii w latach 80. XX w. Szli ponad 200 km przez bezludną półpustynię do miejsca, gdzie – jak mówiono – była praca i lepsze warunki życia. – Ojciec najpierw najmował się dorywczo na budowach, ale szybko otrzymał posadę w mleczarni spółdzielni Fernheim. Do pracy najpewniej jeździł rowerem. W Filadelfii asfaltowane aleje można policzyć na palcach jednej ręki, za to betonowane ścieżki rowerowe docierają nawet do najdalszych barrios obreros, dzielnic robotniczych, które są podzielone według przynależności etnicznej: osobna dla Enhlet, osobne dla Niwakle, Ayoreos czy Sanapana. To stamtąd do położonej w centrum fabryki pedałują na dźwięk syreny multietniczni, niskiego wzrostu pracownicy o ciemnej skórze. Do szkoły muzycznej, także na rowerach, dojeżdża blondwłosa młodzież o mleczno jasnej cerze. I – żeby nie było wątpliwości – we współczesnej, hiszpańskojęzycznej Ameryce to nie jest codzienny widok. Tanie chińskie motory (i drogie japońskie SUV-y) praktycznie zmonopolizowały transport, a na rowerach jeżdżą już tylko starcy, dzieci do lat 12 i kolumbijscy kolarze. Gdy rodzina Wasilija zamieszkała w Filadelfii, miał on 10 lat. – Menonici zabierali nas na pole, na zbiory bawełny. Spędzaliśmy tam cały tydzień, tylko na weekendy wracaliśmy do domów – opowiada. Jeździli stłoczeni na przyczepie traktora, tak jak do dziś wozi się robotników z dalszych osiedli i wsi do pracy w Filadelfii. Obecnie Wasilij również pracuje w mleczarni, jak ojciec. Chwali się międzynarodową nagrodą w konkursie na najlepsze toffi i nie narzeka: – Zdobyć tyle jedzenia, ile mamy tutaj, nad Pilcomayo było niemożliwe! Przestrzeń „Wielu Enhlet przyszło wówczas do Ya’tempehek. Przybywali ze wszystkich stron, żeby zobaczyć przybyszów. Słowa Enhlet były dobre, nikt nie myślał zabijać menonitów. Nasza starszyzna miała dobre intencje wobec nich (…). »To jest region Enhlet, to jest ich kraj«, tak na pewno mówili (menonici) między sobą”. – Paragwaj miał swoją wielką wojnę, wojnę trójprzymierza – Victor nie jest historykiem, ale mowa tu o wydarzeniu donioślejszym dla Paragwaju niż II wojna światowa dla Polski. W walkach ze sprzymierzonymi siłami Argentyny, Brazylii i Urugwaju zginęło ok. 90% mężczyzn, a kraj stanął na skraju upadku – zarówno pod względem gospodarki, jak i populacji. – Po wojnie zaczęto sprzedawać gigantyczne ilości ziemi obcokrajowcom: Argentyńczykom, Brazylijczykom – ciągnie Victor. – Carlos Casado kupił w Chaco tysiące hektarów razem z mieszkańcami, ich domami i wioskami. Rdzenną ludność sprzedano mu jak zwierzęta, jak krowy. Victor się myli – Casado kupił nie tysiące hektarów, a miliony – dokładnie 5,7 mln ha, czyli powierzchnię dwa razy większą od Albanii, zdolną pomieścić Słowację i Cypr lub jedną siódmą Paragwaju. Nazywa się tak, że trudno się nie zdziwić – Victor Hugo – i pracuje w Radiu Pai Puku. Chaco to królestwo przestrzeni: 60% terytorium i jedynie 2% populacji kraju, rozsianej po gigantycznych gospodarstwach hodowli bydła. Belgijski misjonarz katolicki Pedro Shaw – w języku guarani Pai Puku, co oznacza Długi Ojciec, bo Shaw miał 2 m wzrostu – zauważył, że odległości uniemożliwiają kontakty z wiernymi i między nimi, dlatego założył radio. Dziś stacja nadaje wiadomości i ogłoszenia w 14 językach lokalnych, a reklamy głównie po niemiecku, hiszpańsku i portugalsku. – Ludność rdzenną zniewolono: stała się tanią siłą roboczą, parobkami w gospodarstwach – Victor relacjonuje z zapałem, gestykuluje energicznie, kręci głową. Ma się wrażenie, że chciałby zerwać się z krzesła, jakby tragedia wydarzyła się zaledwie wczoraj, jakby wciąż można było odwrócić bieg historii. – Pracowali za co łaska, za jedzenie, za dach nad głową. Dziś wiedzą, że to nie w porządku, dzwonią do radia, my im wyjaśniamy, że pensja, że składki, że ubezpieczenie społeczne… Pod koniec lat 20. i nieco później część ziem Carlosa Casada wykupili menonici – ziemię wraz z mieszkańcami. Dopiero pod koniec lat 80. lokalna ludność upomniała się o swoje prawa. – Upadła dyktatura, pojawiły się pierwsze organizacje samorządowe. Odzyskanie ziemi to skomplikowany proces, do tego trzeba prawników, pieniędzy – tłumaczy Victor Hugo – niektóre grupy walczyły z paragwajskim rządem przeszło 25 lat. Przykładem jest wspólnota Sawhoyamaxa, która przez przeszło dwie dekady żyła w obozowisku między drutem kolczastym prywatnych posesji a asfaltem głównej drogi. Bez szkoły, bez służby zdrowia, często bez wody. Olędrzy „Ta »pustynia« nie była aż tak pusta. Zamieszkiwały ją liczne narody rdzenne, jej prawdziwi właściciele. Aż do wojny w 1932 r. Chaco nie należało ani do Boliwii, ani do Paragwaju. Należało do wolnych ludów, które je zamieszkiwały”. Jesteśmy niemal w samym geograficznym centrum Ameryki Południowej. Tymczasem drogowskaz kieruje nas w prawo do Friedensfeld i Friedensheim, w lewo zaś do Albstadt i Kleinstadt. – Nie tyle emigrowali, ile uciekali, zostawiali wszystko, ładowali się na pociąg i wiali na zachód – opowiada Lúcio Alfert, prawie 80-letni Niemiec, biskup katolicki paragwajskiego Chaco. Mieli na Zaporożu szpitale, narzędzia, bydło, młyny. Rewolucja bolszewicka nie obeszła się z nimi łagodnie – do Paragwaju przyjechali z pustymi rękami. Menonici to ruch religijny zrodzony w Holandii w XVI w. Zwolennicy Menno Simonsa, twórcy pacyfistycznego anabaptyzmu, rozpierzchli się po Europie, chroniąc się przed prześladowaniami. Część z nich osiadła na Żuławach: w polskiej historii określa się ich najczęściej jako Olędrów. Uciekinierzy z Niderlandów znali się na melioracji – to oni mieli pomagać w osuszaniu pól po powodzi w 1540 r. W XVIII w. menonici znów musieli się przenosić, bo po rozbiorach Polski zasada pacyfizmu okazała się nie do pogodzenia z pruskim militaryzmem. Spora grupa menonitów wyjechała wówczas nad Dniepr. Dzisiaj jedna z największych spółdzielni w Paragwaju nosi nazwę Chortitzer, po niemiecku: mieszkaniec Chortycy na Zaporożu (dziś wschodnia Ukraina). Pracownicy menonickiego szpitala zapytani o tradycyjne potrawy po serii dań paragwajskich wymienili wareniki, ukraińskie pierogi. W Paragwaju przydzielono im ziemie w centralnej części Chaco. Brak wody, ekstremalne temperatury dochodzące do 50 st. C i nieznane choroby zdziesiątkowały grupę osadników. – Paragwajskie władze użyły nas do własnej polityki zagranicznej – przekonuje Adolf, nauczyciel ze szkoły w Yalve Sanga. – Wojna z Boliwią wisiała w powietrzu, a w Chaco nikt nie mieszkał; nasza obecność miała usprawiedliwiać prawo Paragwaju do tego terytorium. Menonitów nie uznaje się za naród, ale wspólna historia ucieczki przez wieki wydaje się silniejsza niż encyklopedyczne definicje. Nieważne, czy menonita opowiada o swoim miasteczku w Paragwaju, o przodkach z Ukrainy, przeszłości na Żuławach czy holenderskich początkach sprzed 500 lat, zawsze użyje pierwszej osoby liczby mnogiej, my. – Gdy spółdzielnia przekazuje dotacje na zabawę czy obóz wakacyjny – opowiada dyrektor paragwajskiej szkoły – warunek jest jeden: mamy kupić wszystko w ich supermarkecie. – Chodzą zawsze do swoich sklepów, swoich warsztatów, swoich lekarzy – zapewnia paragwajska dentystka z Filadelfii. – Od kiedy tu pracuję, nie przyszedł do mnie żaden menonita. – Gdy pionierzy zaczęli wymierać, ich dzieci zapytały: co miejscowi robią u nas w ogródku? – Lúcio Alfert ścisza głos i uśmiecha się tajemniczo. – Tej wersji historii menonici nie lubią – mówi. Gdy pierwsi osadnicy dotarli do centralnego Chaco – pociągiem i pieszo – lokalna ludność Enhlet przyjęła ich pokojowo – pokazali przybyszom, które rośliny można jeść, dali sadzonki batatów, nauczyli polować. Menonici, nawykli do pracy i gromadzenia dóbr, szybko przerośli swoich nauczycieli – przynajmniej pod względem ekonomicznym – i wyrzucili Enhlet z terenu kolonii. Kto jest kim „Pracowałem na polu u menonity. Dał mi na imię Franz Unruh, bo nie mógł zrozumieć, dlaczego nie miałem imienia ani nazwiska”. Samuel, starszy mężczyzna z grupy etnicznej Enhlet, opowiada swoją historię sprzed 70 lat. Adolf siedzi obok i tłumaczy z dolnoniemieckiego na hiszpański. – Koleżanki mojej mamy namawiały ją, by mnie zabiła, póki byłem noworodkiem, same chciały mnie zabić – mówi spokojnie, bez emocji. Matka Samuela żyła sama, ojciec dziecka odszedł. Kobieta zdecydowała się zostawić syna przy drodze, by tak uratować mu życie. Zawiniątko odnalazła para menonitów i zaadoptowała malca. – Z nimi nauczyłem się dolnoniemieckiego, a w szkole – niemieckiego – wspomina. Zacząłem mówić w enhlet, dopiero gdy wróciłem do Yalve Sanga. Jeszcze dziś hiszpańskojęzyczni Paragwajczycy uważani są przez starszych menonitów za obcych, wręcz intruzów. Do niedawna w Filadelfii i okolicach mówiło się tylko po niemiecku i w językach lokalnych. Wielu najstarszych Enhlet zna bardzo dobrze dolnoniemiecki, bo pracowali u menonitów lub bawili się z nimi jako dzieci. Nowy jest także urząd gminy z burmistrzem i radą, chociaż de facto decyzje wciąż podejmuje menonicka spółdzielnia. Krążą plotki o oderwaniu Chaco od Paragwaju, ale w oficjalnych rozmowach menonici energicznie zaprzeczają takim pomysłom. – Gdy mnie pytają za granicą, mówię, że przede wszystkim jestem Paragwajczykiem – deklaruje Adolf, błękitne oczy błyszczą pod blond grzywką. – Później mieszkańcem Chaco, a jak ktoś bardzo docieka, opowiadam o moich korzeniach menonickich. W Chaco na Paragwajczyków ze wschodu kraju mówi się latinos, Latynosi. Znaczenie słowa menonita może być różne, w zależności od tego, kto go używa. Dla ludności rdzennej to człowiek o jasnej cerze i jasnych włosach. – Dla menonitów – zapewnia Adolf – menonitą jest każdy, kto przyjmie chrzest w kościele Menno Simonsa. – Jeśli chcesz dostać pracę, musisz przyjąć ich religię, bardzo często tak się zdarza – skarży się biskup katolicki Lúcio Alfert. W muzeum menonitów w centrum Filadelfii wśród starych, czarno-białych fotografii jest jedna, która przedstawia chrzest. Ciemnowłosi mężczyźni w białych koszulach z nabożnym skupieniem czekają na symboliczne zanurzenie w wodzie, które ma z nich zmyć grzech pierworodny. Sto krów „Kiedy miałem 12 lat, żyliśmy w lesie na zachód od tego, co dzisiaj nazywa się Filadelfią. Słyszeliśmy z tamtej strony dziwne głosy, widzieliśmy dym. »Kto to może być?«, pytaliśmy się nawzajem. Kilku z naszych poszło na zwiady, w drodze natknęli się na jednego Enhlet i on im powiedział, jacy byli menonici: »To bardzo mili ludzie, są naszymi przyjaciółmi: rozdają ubrania i jedzenie«”. Skrót ASCIM rozwija się do skomplikowanej nazwy: Stowarzyszenie Usług Współpracy Ludności Rdzennej z Menonitami. Thorsten, szef działu rolnictwa w ASCIM, przyznaje po chwili wahania, że ta efektowna fontanna słów skrywa w rzeczywistości pomoc menonitów na rzecz tuziemców Chaco. Przed ASCIM Thorsten pracował przez 13 lat w dziale doradztwa technicznego spółdzielni. – Spółdzielcy dysponują różnymi areałami, przeciętnie 250 ha na rodzinę – relacjonuje. – Oprócz hodowli bydła produkuje się sezam, orzeszki ziemne, bawełnę, nasiona chia. Menonici zorganizowali dla sąsiadów szkołę podstawową, szpital i system podatków na lokalną służbę zdrowia, a także technikum pielęgniarskie i nauczycielskie. Na warsztatach w polu ASCIM stawia przede wszystkim na hodowlę bydła. – Bierzemy najlepszych ludzi, najbardziej doświadczonych hodowców z naszej spółdzielni – opowiada Thorsten. Doradcy podpisują z fundacją kontrakty na trzy lata i na cały ten okres przeprowadzają się ze swoimi rodzinami do wiosek Enhlet, Niwakle i innych. Szkolą w zakresie przygotowania pastwisk, hodowli, a także administrowania środkami finansowymi. – A rezultatem są zwierzęta najlepszej jakości – zapewnia Thorsten – to opinia klientów! A jeśli chodzi o liczby? – Pracujemy w 17 wioskach liczących od 20 mieszkańców do 2 tys. – wylicza Thorsten. – W sumie to ok. 15 tys. zwierząt na 15 tys. mieszkańców, średnio jedna krowa na osobę. A w przypadku menonitów z Filadelfii? – Nie chcę skłamać, bo już od czterech lat nie współpracuję ze spółdzielnią, ale to może być jakieś 300-400 tys. sztuk. Jeśli te 400 tys. sztuk bydła podzielić przez 4 tys. niemieckojęzycznych mieszkańców Filadelfii – wyjdzie 100 krów na osobę. Tu wyjaśnienie – spółdzielnie, czyli menonickie kooperatywy mięsne i mleczarskie, to nowoczesne firmy, należące – jak w wypadku Fernheim czy Chortitzer – do pierwszej setki największych przedsiębiorstw w Paragwaju, rywalizujące z bankami i sieciami telefonii komórkowej. Dziki zachód „Ludzie Enhlet tak jak żyją dziś, żyją źle. Nie mamy co jeść. (…) Taka jest prawda: te ziemie, całą przestrzeń, po której poruszali się Enhlet, menonici zniszczyli. Nasłali swoje buldożery i tak skończyła się nasza żywność. Zwierzęta uciekły: jelenie, dziki i pekari, wszystko to, co jedliśmy dawniej”. Paragwaj jest ósmym na świecie eksporterem mięsa. Niewielki terytorialnie kraj rywalizuje z takimi gigantami jak Indie, Brazylia czy Stany Zjednoczone. Dzięki stosunkowo niskiemu spożyciu na miejscu (niewielka populacja) Paragwaj eksportuje więcej wołowiny niż cała Unia Europejska. Rozrost pastwisk ma swój koszt: Chaco karczuje się w tempie od 650 do 1 tys. ha dziennie. To obecnie najszybciej wylesiany region świata. Flora Chaco przestanie istnieć w ciągu 40-60 lat. Nerry Chamorro z Guyra Paraguay – organizacji pozarządowej zajmującej się monitorowaniem sytuacji ekologicznej Chaco – mówi, że przeszło 90% ziem sprzedawanych w ostatnich latach w Górnym Paragwaju – północnej części Chaco, regionie o wielkości Austrii – przechodzi w ręce Brazylijczyków. – Właściciele gospodarstw są prawie zawsze z zagranicy. Paragwajczyków tu niewielu… – Chamorro kręci głową. Bp Lúcio Alfert poprawia: – 90% to może nie, ale z tego, co mi wiadomo, 85% na pewno. Dlaczego obcokrajowcy uparli się na Paragwaj? – Bo w Paragwaju jest łatwiej! – wyjaśnia Miguel, właściciel niespełna 2 tys. ha w argentyńskiej części Chaco. – W Argentynie wycięto już zbyt dużo drzew, za tym przyszły surowe regulacje ewentualnych dalszych wycinek. Brazylijczycy też się pilnują. A w Paragwaju? Tam wszystko można – mówi Miguel i dodaje porozumiewawczo – znasz ten kraj. Ten kraj to latynoamerykańska stolica kontrabandy, największy producent marihuany na kontynencie i państwo rządzone od 60 lat przez tę samą partię broniącą interesów wąskiej grupy. Odchodzący prezydent Horacio Cartes zasłynął z hurtowego przemytu papierosów do Brazylii. Mówi się, że jego ziemie w Chaco rozciągają się na przeszło 100 tys. ha. Wybrany w kwietniowych wyborach Mario Abdo Benítez to syn prywatnego sekretarza Alfreda Stroessnera, najdłużej panującego dyktatora na kontynencie. Epilog Biały kadłub statku Aquidában rozpruwa spokojną taflę wody. Po rzece spływają w kierunku oceanu zielone wyspy roślin. Ma się wrażenie, że można by wejść na jedną z nich, położyć się wygodnie i czekać, aż dopłyną do Buenos Aires. Jorge siedzi przy barze, zabija czas lekturą – jeszcze trzy doby rejsu do Bahia Negra. – Mamy tam rodzinny biznes: głośniki, telefony, wszystko, co elektroniczne – opowiada. – I idzie doskonale, otwieramy filie w Toro Pampa i Fuerte Olimpo. W Chaco problemem jest woda – albo jest jej za mało, albo za dużo. Gdy w porze deszczowej solidnie lunie, drogi gruntowe są nieprzejezdne. Wówczas do Bahia Negra można się dostać jedynie statkiem, bo awionetki również grzęzną na nieasfaltowanym pasie startowym. To jeszcze taki Dziki Zachód, ziemia bez dróg, bez administracji, bez władzy. Na zuchwałych, którzy ośmielą się tam wybrać, czeka złoto albo śmierć z pragnienia. A ci zuchwali zazwyczaj mówią po portugalsku. Nie tylko ci bogaci: – W Bahia Negra mamy całą fawelę emigrantów z Mato Grosso – zapewnia Jorge – idą krok w krok za latyfundystami. A ci ostatni, Brazylijczycy, Urugwajczycy, Argentyńczycy, rozciągają linie energetyczne, utrzymują drogi – tak daleko od Asunción państwo nie dociera. – Z punktu widzenia właścicieli ziemi to już nie jest Paragwaj – Nerry Chamorro kończy zmartwiony. – Tak, niestety, to prawda, to się dzieje. * Zacytowane zostały wypowiedzi ludności Enhlet umieszczone na dużych planszach w muzeum menonitów w Filadelfii. Podobne wpisy Alice Walker powiedziała kiedyś, że „ludzie najczęściej rezygnują ze swojej siły poprzez myślenie, że nie mają żadnej”. Kiedy więc widzisz świetną ofertę pracy lub po prostu marzysz o konkretnej posadzie, spróbuj. Jeśli nie spróbujesz nigdy nie przekonasz się, co mógłbyś osiągnąć. Niewątpliwie przygotowanie Curriculum Vitae i listu motywacyjnego w języku niemieckim może być dla Ciebie stresujące. Pamiętaj jednak, że jeśli chcesz osiągnąć swój cel i robić, to, co kochasz, a także, gdzie chcesz: trzeba podjąć konkretne działania, które pomogą Ci się przybliżyć do twoich pragnień. W tej chwili najważniejsze to dobrze przygotować CV, aby Twój nowy, potencjalny pracodawca mógł zobaczyć w Tobie najlepszego z możliwych kandydatów!Postanowiłeś wreszcie spróbować i postarać się o wymarzoną posadę w Niemczech lub dla niemieckiej firmy? Washington Irving zauważa, że „wielkie umysły mają cele. Małe umysły mają życzenia”. Skoro chcesz zawalczyć o swoje marzenia pora przejść do konkretnych działań. Zacznij od przygotowania CV po niemiecku. Jak je napisać? Przede wszystkim możesz zrobić to samodzielnie lub zlecić specjaliście. Przetłumaczenie Curriculum Vitae lub sprawdzenie przez fachowca czy wszystko jest w porządku to zawsze dobry pomysł, kiedy chcesz być postrzegany jako osoba nagłówku umieść Lebenslauf zamiast Curriculum Vitae. W Niemczech obowiązują inne zasady niż w Polsce czy wśród anglojęzycznych odpowiedników je zwięźle. Powinieneś wpisać wszystko to, co ważne dla przebiegu Twojej kariery zawodowej, ale bez dłużyzn czy jakichkolwiek podkreśleń. To tu nie zrobi że dane osobowe po niemiecku to Persönliche Daten. W tej sekcji podajesz imię i nazwisko, datę urodzenia, adres do korespondencji oraz nazwę kraju, obywatelstwo, adres czy numer telefony. Stan cywilny czy liczba dzieci to pozycje, które w CV po niemiecku nie są na pewno zechce zerknąć na Twoje wykształcenie. Do pracy w Niemczech lub dla niemieckiej firmy wpisz tylko te elementy ścieżki edukacji, które mają odbicie na pracę i dane swoje umiejętności. Ukończyłeś kurs, potrafisz mówić w kilku językach, masz prawo jazdy – wpisz to wszystko w CV. Nasza rada jest jednak taka: pisz prawdę i nie profesjonalne zdjęcie. Zapomnij o zdjęciach w stylu tych wstawianych na strony społecznościowe. Ma ono być profesjonalne i pokazywać Cię jako poważnego aplikujesz na dane ogłoszenie, sprawdź poprawność ortograficzną, stylistyczną, a także które mogą Cię również zainteresować:„Ile kosztuje strona tłumaczenia na niemiecki?”„Ile zarabia tłumacz niemieckiego?”„Jakich tekstów dotyczy tłumaczenie techniczne?”„Jak tłumaczyć strony internetowe?”Jak napisać dobre CV po niemiecku?Zig Ziglar podkreślał, że „jesteś urodzona /urodzony, by zwyciężać, jednakże, aby być zwycięzcą musisz zaplanować zwycięstwo, przygotować się do zwycięstwa i oczekiwać zwycięstwa”. Dobre CV to nie kwestia kilku minut i przypadku. Zawsze to efekt przemyślenia, czasu i poważnego podejścia do tego zadania. Jak napisać dobre CV po niemiecku? Zacznij od pisania CV po polsku, ale z myślą o niemieckim pracodawcy. Dopracuj każdy szczegół. Zastanów się, w jaki sposób pokazać na jednej stronie A4, że to właśnie Ty jesteś najlepszym kandydatem na dane stanowisko pracy (?). Następnie tak poprawne CV przetłumacz na język niemiecki. Jak już wcześniej wspomnieliśmy, możesz to zrobić samodzielnie lub poprosić o pomoc tłumacza. Zawsze dobrze przejrzeć wzór CV po niemiecku, aby przyjrzeć się poszczególnym jego elementom. W końcu szukasz pracy w Niemczech więc każdy detal musi być dopasowany do wymogów naszych zachodnich zwięźle i konkretnie. Na pewno będzie to mile widziane przez niemieckiego o zasadach pisania polskiego CV i skup się na tym, co powinno i czego nie powinno być w niemieckim Curriculum Vitae. Zasady pisania CV w niemieckim są inne niż u nas. To, co sprawdza się u nas niekoniecznie będzie „działać” w Niemczech. Zanim cokolwiek postanowisz wysłać, sprawdź czy nie popełniasz czegoś w rodzaju literówki, poprawną stylistyczną, a przede wszystkim „odpowiedniość” Twojego CV. Należy zamieścić tylko te rzeczy, które będą interesowały Twojego pracodawcę, czyli takie, które dotyczą danej oferty pracy. Rozwlekłość czy życiorys na kilka stron może przyczynić się do tego, że rekruter nie zaprosi Cię na rozmowę na CV pod kątem tego, co jest istotne dla potencjalnego pracodawcy w Niemczech. To agencja reklamowa? Pokaż, co miałeś okazję zrobić. Przedstaw swoje osiągnięcia. Wypisz miejsca, w których koloryzuj, pisz prawdę. Kłamstwo ma krótkie nogi. Jeśli przedobrzysz, a okaże się to wszystko fikcją, czeka Cię niemiła konfrontacja twarzą w doświadczenie zawodowe jest ważne?Co ma znaczenie, a co nie? Jakie doświadczenie zawodowe jest ważne, a co wykreślić i w ogóle nie zamieszczać w CV w Niemczech? Załóżmy, że starasz się o posadę tłumacza języka polskiego w niemieckiej korporacji. Dla pracodawcy będzie mieć znaczenie Twoja znajomość języków obcych, ale i doświadczenie oraz wiedza z jego branży. Jeśli umiejętnie „przedstawisz się” w Curriculum Viate, masz ogromne szanse otrzymać daną posadę. Innymi słowy mówiąc: w życiorysach pokazujesz nie wszystko to, czym miałeś okazję zajmować się w życiu, ale te elementy, które będą istotne i zainteresują potencjalnego w CV te doświadczenie zawodowe, które dotyczy konkretnej oferty pracy. Innymi słowy, Twoje Curriculum Vitae ma być odpowiedzią na dane CV ma pokazać Cię jako świetnego kandydata na dane stanowisko. Pokaż to poprzez umiejętne przedstawienie swojego doświadczenia, kompetencji zawodowych, osiągnięć i konkretnych siebie jako odpowiedniego kandydata. Liczy się więc także ogólny wizerunek siebie przedstawiony w CV po rzeczowo. Nie tylko zyskasz plus na starcie, ale i wpiszesz się w lokalne szczery, profesjonalny, ale i nie wstydź się pochwalić tym, co udało Ci się swoje CV po niemieckuChcesz, aby Twój potencjalny pracodawca zobaczył w Tobie najlepszego kandydata na dane stanowisko? Spraw, aby zobaczył w Tobie profesjonalistę. Stwórz CV w języku niemieckim, które będzie Twoją najlepszą wizytówką. Pochwal się swoimi osiągnięciami, doświadczeniem, pokaż wykształcenie. Pamiętaj jednak, aby wszystko ująć zwięźle i konkretnie. Niech to będą treści skondensowane, ale pokazujące Twoje rzeczywiste umiejętności, wiedzę i doświadczenie. Brian Tracy zauważa: „umiejętność zdyscyplinowania się, by zrezygnować z natychmiastowej satysfakcji w zamian za większą nagrodę w dłuższej perspektywie jest nieodzownym warunkiem sukcesu”.Nazywam się Zofia Nowak i pochodzę z niewielkiego miasteczka na zachodzie Polski. Od 4 lat jednak mieszkam w Poznaniu, gdzie pracuję jako tłumaczka języka niemieckiego. Od dziecka fascynował mnie ten język, a dziś swą pasją dzielę się z innymi. Dużo czytam i stale pogłębiam swoją wiedzę z różnych aspektów językowych, czym chętnie się z Wami dzielę. Kocham zwierzęta i kwiaty. Poza pracą lubię pojeździć na rowerze, dzięki czemu zawsze mam dobry nastrój i pozytywnie patrzę na otaczający mnie świat.

napisz jak mówi się po niemiecku na te zwierzęta